( 1 ) گفتم ( 49 ) : « چه شده است كه آنها از ياد آورى به حق روگردانند » فرمود : يعنى از ولايت روگردانند . گفتم ( 54 ) : « نه ، هرگز ، به راستى آن ياد آورى است » فرمود : يعنى ولايت . گفتم ( 7 سوره انسان ) : « به نذر وفا مىكنند » فرمود : يعنى وفا مىكنند براى خدا به پيمانى كه در ميثاق از آنها در بارهء ولايت ما گرفته است . گفتم ( 23 سوره انسان ) : « به راستى ما فرو فرستاديم بر تو قرآن را فرو فرستادنى » فرمود : يعنى فرو فرستادنى نسبت به ولايت على ( ع ) . گفتم : اين نازل شده است ؟ فرمود : آرى از روى تأويل و علم به باطن قرآن . گفتم ( 29 ) : « به راستى اين ياد آورى است » فرمود : مقصود ولايت است . گفتم ( 31 ) : « در آورد هر كه را خواهد در رحمت خود » فرمود : يعنى در آورد او را در ولايت ما ( كه وسيلهء دريافت همهء رحمتهاى ظاهره و باطنه است ) فرمود : « و براى ستمكاران عذاب دردناكى آماده سازد » ندانى كه خدا مىفرمايد ( 54 سوره بقره ) : « به ما ستم نكردند ولى به خودشان ستم كردند » فرمود : خدا عزيزتر و منيع‌تر است از اينكه ستم شود يا به خود ستم نسبت دهد ولى خدا ما را به خود آويخت و ستم بر ما را ستم به خود دانست و ولايت ما را ولايت خود شناخت و سپس در اين باره به پيغمبرش قرآنى هم فرو فرستاد و فرمود ( 118 سوره نحل ) : « و ما بدانها ستم نكرديم ولى خودشان بودند كه به خودشان ستم